Henüz çocuk yaşta olmasına rağmen, yaşadığı bu kayıp onu erken olgunlaştırmış.
Usta, çırağının hâline kayıtsız kalamamış. Onun içindeki boşluğu bir nebze olsun doldurabilmek için bir kukla yapmaya karar vermiş. 

Bu kukla, yetişkin bir kadın sûretinde hazırlanmış. Usta kuklayı oynatmaya başladığında, çocuk için sanki annesi yeniden can bulmuş gibi olurmuş.

Çırak, perde arkasında ustasını göremediğinden ve hayal gücü de son derece güçlü olduğundan, annesinin başka bir bedenle kendisiyle konuştuğuna inanırmış. 

Zira çocuklar için bir şeyin mümkün olması, kanıt gerektirmez; mümkün olabileceğini düşünmek, inanmak için yeterlidir. Bizim çırak da böyleymiş.

Dükkânda geçirilen her an, onun için annesiyle yeniden buluştuğu, onunla konuşup, oynadığı kıymetli anlara dönüşmüş. 

Usta, bir kukla aracılığıyla çocuğa ihtiyaç duyduğu merhameti ve sevgiyi vermeyi başarmış.

Zaman geçmiş, çocuk büyümüş ve yavaş yavaş buluğ çağına ermiş. Bedeniyle birlikte kalbi ve aklı da olgunlaşmış. Artık kuklanın ardında onu oynatan bir elin varlığını sezmeye başlamış.

Usta ise giderek yaşlanmış. Kuklaların arasında büyüyen çocuğun artık onlara eskisi kadar yönelmediğini fark etmiş.

Bir yandan da çırak, ustasının zanaatında onun kadar mahir olmaya başlamış.

Bir gün çırak, kukla oynarken aniden perde ardında çekildiğini görmüş. Perde ardında yere doğru yarı baygın halde bulunan ustasını farketmiş ve ustasına sarılmış:

– Demek bunca zamandır...

sözünü bitiremeden son anlarının geldiğini anlayan usta söze girmiş. Yorgun ama huzurlu bir sesle:

– Sen zamanla büyüdün. İhtiyacın neyse ona göre sana yöneldim. Seni aklen ve kalben olgunlaştırdım. Kuklaların aslında cansız olduğunu, onların benim varlığımla hayat bulduğunu artık anladın.

Bir zaman sana ihtiyacın olanı kuklalarla verdim. Sana kukla yapmayı da öğrettim… Ne işe yaradığını ise şimdi anlamış oldun. Ve şimdi görüyorum ki, artık kendimi gizleyemeyeceğim kadar olgunlaştın. Bu yüzden perdeyi araladım ve kuklaları elimden bıraktım.

Bir an duraksamış, ardından sözlerine devam etmiş:

– Şunu da bil ki, bir usta çırağına kendinde olanı aktarabilmek için her yolu dener, her şekle bürünür. Ta ki çırak, bir gün onu anlayabilecek olgunluğa erişene kadar...

Usta, artık son nefeslerini tüketirken bir gayretle çırağına şöyle demiş:

– Sen de benim yaptığımı yap. Bu zanaatın yaşatıcısı ol. İnsanlara soğukta kaftan, kıtlıkta ekmek, güneşte gölgelik, ihtiyaçları neyse o ol… Ta ki onlar seni anlayana bu zanaatın kıymetini bilene kadar.

Son sözleriyle usta, mirasını çırağına devretmiş.

Çırağın gözleri dolmuş, kalbi titremiş. Dizleri üzerinde başı kucağına düşmüş gözleri yumulu olan ustasının kulağına eğilmiş ve fısıldamış:

– Son nefesime kadar seni anlatacağım… Bana, seni anlamam için gösterdiğin kuklalar gibi, ben de her hâlimle seni var edeceğim...